Hayata Dokunmak Gerek...

   Geçen yılki doğum günüm sürpriz olmuştu. Doğaldır tabi ayan beyan ortalıkta söylenip de kutlanmaz “akşama pasta kesiyoruz “ vs. diye ama bu kez beklemeden, hissettirmeden… Önce hediyemi almıştım, sonra pastayla kutlamışlardı herhalde üstünden bir 3 saat geçtikten sonra o da. Kordondaydık o zaman; çalıp söylüyorduk. Sürekli tetikteyim bu arada, ne zaman kutlayacaklar hah şimdi derken arkadaşın biri köşeye çekiyor! Vee hediyeyi uzatıyor. Hediyenin ne olduğunu tahmin etmeyi kolaylaştırıcı detayı yok etmeyi atlamış; poşetiyle uzatıyor, meşhur bir kitap-müzik-hobi mağazası diyelim. Yine de tahminimin çok ötesinde bir şey çıkıyor içinden:

   “Viva la France”  müzikleri. Görünce aklıma geliyor müzik konusunda çok açık verdiğim. İsteyip de denk getiremeyeceğim bu tespit sonrası mutluluktan uçuyorum adeta hatta bana akşam rüzgarı da yardım ediyor olabilir. O andan sonrasını pek net hatırlamıyorum çünkü. Belki yaşlanmanın da etkisi vardırJ.

   Bu koleksiyon tamı tamına 4  cd den oluşuyor. Bırakın şarkıları beğenecek kadar dinlemeyi çoğu akılda kalamıyor ilk etapta. “Bu sana uzuuun zaman gider” dediklerinden yani. 4.cd ye takıldığım zamanlarda fark ediyorum ki dilime dolanan bir ezgi ve “Magdalena” sözcüğü. Araştırınca fark ediyorum; Maria/Mary Magdalena(Mecdelli/Magdalalı Meryem), aslında hayat kadını, bir günahkar; bir efsane. Hakkında bir sürü iddia olan bu kadının Markos ve Yuhanna İncillerine göre dirilen İsa’yı ilk gören kişi olduğu sanırım en kabul göreni. Luka İncili’nde bahsedilen bu günahkar kadının İsa tarafından kötü ruhlardan arındırıldığına da inanılıyormuş.

   “Mecdelli ismi, Celile’nin Tiber gölü kıyısındaki Mecdel Nunayya kasabasından geliyormuş. Efsaneye göre Mecdelli Meryem, İsa’nın müritlerinden olan Maximinus ile deniz yoluyla Efes üzerinden Fransa’nın Marsilya kentine gider orada inzivaya çekilir, sadece kilise ayinlerinde dağıtılan kutsal ekmek ve limon ağaçlarından yükselen kokuyla beslenirmiş. Fransızların yumurta, tereyağı, un ve şekerden yapılan meşhur Madeleine çöreğinin Magdalalı Meryem'e bağlı bir manastırdan çıktığına dair rivayetler vardır. Fransız İhtilali’nden sonra manastır dağıtıldığında rahibelerin astronomik bir rakamla tarifi pastacılar birliğine sattığı söylenir. Sonra Madeleine çörekleri tüm Fransa'ya yayılır, özellikle de Aziz Mecdelli Meryem Günü olarak kabul edilen 22 Temmuzda büyük miktarda bu çöreklerden tüketilirmiş.” Demek ki neymiş artık, Maria Magdaleeeeena diye söylerken sözleri durup düşünülecekmiş.

   Nereden geldim buraya peki? Bahsi geçen doğum günümün geçtiği yere artık çok yakın, sürekli gidip geliyor olmamın ötesinde, karşıma çıktı yürürken. (Bakalım bu “karşıma çıkma” mevzuundan bahsetmem için daha kaç olay beklemem gerekecek.) İzmirlilerin ya da kendini orada bulanların iyi bildiği Manisa kavşağına yürürken(atom karınca adımlarıyla koştururken J), henüz Suphi Koyuncuoğlu  Anadolu Lisesi’ni görmemişken, “aa burada da bir kilise varmış” dedirten yerin St. Mary Magdalena Kilisesi olduğu anlaşılınca tabiri caizse farz oldu bunu yazmam. Anglikan kilisesi olduğu, 1858 yılında yaptırıldığı bilgisi ve birkaç fotoğrafı dışında benden bu kadar!